Tο ποίημα αυτό,το οποίο δε το έχω τελειοποιήσει,ονομάζεται
(Με) Ένα για τον καθένα:
Σε έψαξαν στην αιωνιότητα,μα εκεί ζωή δεν υπάρχει,
σε έψαξαν στην αθάνατη ποιότητα μα,όσο όμορφη,κι αν φαίνεται,σαν μέταλλο ψυχρή είναι και σκληρή,
σε έψαξαν,μήπως και βρίσκεσαι στο απόγειο της δόξας τους, μα στο τέλος μ' ένα σου μορφασμό, τους έδιωξες κάθε ελπίδα,
σε έψαξαν και σε ψάχνουν στην επί των άλλων την κυριαρχία,την επιβολή,μα αργά γι' αυτούς,νωρίς για τους επόμενους καταλαβαίνουν πως γελάστηκαν πικρά,
σε έψαξαν σ' ένα συγκεκριμένο βίωμα,χαρούμενο,λυπητερό ή και παράξενο,σημαντικό πολύ για εκείνους,μα έκαναν λάθος πιστεύω,δεν ήσουν εκεί,
σε έψαξαν στη με κάθε τρόπο φθορά,μα σε μια ψευδαίσθηση τον εαυτό τους ξεγέλασαν για λίγο μόνο.
Σε έψαξαν πολλοί ξεχωριστοί,στη τέχνη και στην αλήθεια, και αν δύσκολο φαίνεται να πιστευθεί,μάλλον είσαι και κάπου εκεί.
Σε έψαξαν σε αρχές και ιδανικά και απ'όσους δε τα πρόδωσαν,κάποιοι -πού ξέρεις- μπορεί και να σε βρήκαν.
Σε έψαξαν στην αγάπη την υπερβατική και καθώς λέγεται,πολλοί απ' αυτούς σε βρήκαν.
Πήρα και κράμα έκανα απ' τα παραπάνω τρία και μέρος που να μη σ' έψαξα δεν άφησα ή έτσι απλώς νομίζω.
Πρόσφατα σχετικά σ' έψαξα στις χαρές,που μια ωραία γεύση δίνουν στη ρουτίνα και σίγουρα ένα κομμάτι σου -ή και ολόκληρη- βρίσκεσαι εκεί.
Εγώ λοιπόν ότι ξέρω που είσαι πιστεύω.Και δε μ' αφήνουν να σε βρω,να σ' αγκαλιάσω, να νιώσω λίγη ανακούφιση πως βρήκα επιτέλους το δώρο της Θεάς.
Τώρα που συλλογίζομαι πολλές φορές,έστω για λίγο,σε κράτησα, γιατί για περισσότερο δε μ' άφησαν.Μα -πού ξέρεις- ίσως και αν μ' άφηναν να κάνω λάθος και να ερχόμουν, μα να μην ήσουν εκεί.
Μα -πού ξέρεις- ίσως και να σ' έβρισκα και να σε αγκάλιαζα αλλά να μη σε ένιωθα, να 'σουν μια πλάνη θεϊκή.
Μα τελικά τι νοήμα έχει;
Ποιος με απόλυτη ακρίβεια την ικανότητα το σωστό απ' το λάθος να ξεχωρίζει έχει;
Σημασία έχει η ριξιά, η προσπάθεια που ο καθένας κάνει
και σφοδρά ηλίθιος, όποιος δήθεν κριτής ''κέρδισες'' ή ''έχασες'' του πει,όταν πεθάνει.
Νίκος Σταθόπουλος
6/1/2009
Πειραιάς